સ્પેક્ટ્રોમીટર-જય વસાવડા


સ્પેક્ટ્રોમીટર-જય વસાવડા

પ્રેમ અમારો મહાદેવ, ને અમે પ્રેમના નંદીજી, આંખ મારતી જે જે છોરી, અમે એમના બંદીજી!


શા માટે પ્રિયા પ્રકાશ વોરિયર નેશનલ કે છેલ્લો દિવસ જેવી ફિલ્મ લોકલ લેવલ પર ક્રેઝ બને છે? એવું શું છૂપાયું છે સ્કૂલ- કોલેજના દિવસોમાં?

ભ્રમરો બે ઊંચકી ને આંખ સહેજ મારી
ત્યાં થઈ ગયું કનેક્શન બ્લ્યુટ્રથ
મોબાઇલને ટેરવાંઓ સ્પર્શ્યાંને
રોમ રોમ અડકી ગયા'તા એ યૂથ!

દુનિયાના કોઈ શેરબજારમાં જોવા ન મળે એવો ઉછાળો માત્ર એક દિવસમાં સોશ્યલ નેટવર્ક પરના ચાહકોમાં મેળવીને પ્રિયા પ્રકાશ વેરિયરે કડાકો બોલાવી દીધો, ત્યારે આ પંક્તિઓ ડો. જગદીપ નાણાંવટી જેવા બડે દિલવાલા તબીબે હૈયાંનો કાર્ડિયોગ્રામ કાઢતા હોય એમ લખી છે.

પ્રિયાનો પ્રોફાઇલ પણ ઓનલાઇન એક્ટીવ યુવા પેઢીએ ગોખી નાખ્યો છે. કોલેજીયન છે ૧૮ વર્ષની છે એની ૨૪ સેકન્ડની નૈનમટક્કા કરતી વિડિયો ક્લિપ સુપર વાઇરલ થઈ, પછી જગજાહેર થયું કે આવનારી એક મલયાલમ ફિલ્મ સોંગનો એ હિસ્સો છે. બીજી ક્લિપ્સ પણ આવી. પણ પ્રિયાએ તો ગામ ગાંડુ કર્યું!

પ્રાચીન રસકવિ એવા બિહારીની કવિતાઓ યાદ દેવડાવી જાણકારોએ - કહત નટત ખિજત મિલત ખિલત લજીયાત, ભરે ભૌન મેં કરત હૈ, નૈનન હિ સો બાત! પેલા પિયા મિલન કી આસ વાલા દો નૈનોની વાત તો કાળા કાગડાને ય ખબર છે. મતલબ, આ તો યુગો જૂનું આકર્ષણ છે. એક સમયે બુરખામાંથી માત્ર આંખો જ જોવા મળતી તો ઉર્દૂ શાયરીની આખી ધારા એના પર ધસમસતી ચાલી!

નુસરત ફતેહ અલીખાઁ માટે જાવેદ અખ્તરે લખેલા આફરીન આફરીન સોંગની પંક્તિઓ ગુંજવા લાગી : આંખે નીચી હુઈ તો હયા બન ગઈ / આંખે ઊંચી હુઈ તો દુઆ બન ગઈ / આંખે ઉઠકર ઝૂકી તો અદા બન ગઈ /આંખે ઝૂક કર ઊઠી તો કદા બન ગઈ! પણ પ્રિયાના (એટલે એના વાઇરલ વિડિયોના) કેસમાં કેવળ આંખો નથી. યે તેરી આંખે ઝૂકી ઝૂકીની સાથે યે તેરા ચેહરા ખિલા ખિલા પણ છે. દિલને પિત્ઝા પર માઇક્રોવેવ ઓવનમાં મેલ્ટ થતા માર્ગારિટા ચીઝની પીગળાવી દે એવી ઘણા વખતે દેખાયેલી કાતિલાના અદા છે. તૌબા યે અદા કૈસી હૈ ઇન હસીનો કી!

જી હા, આ ઇશારાબાજી એ જ તો ઇશ્કની જાનપહેચાન છે! આજકાલ છોકરીઓને કૂકિંગ કે સાડી પહેરવાની જેમ લજ્જાની લાલી ગાલ પર આવે એમ રૃડું શરમાવાના ય ક્લાસ ભરવા પડે એમ છે. ફૂટડી હિરોઇનોના ચહેરા પર પણ આ ભાવ નથી આવતા કારણ કે એનો અનુભવ મહાનગરોની લક્ઝુરીયસ લાઇફ સ્ટાઇલમાં રહ્યો નથી. ઇશારો ઇશારો મેં દિલ લેનેવાલે, બતા યે હુનર તૂને સીખા કહાં સે? એવું આખો દેશ જાણે મંદ મંદ મુસ્કાન સાથે પ્રિયાને પૂછી રહ્યો છે. કદાચ એની પાઠશાળા છે નાના ગામની ગલીઓ, મધ્યમ કે ગરીબ વર્ગના મહોલ્લાઓ.

અંગભંગિમા સાથે જ ભાવમુદ્રા તો ભારતીય શાસ્ત્રીય વારસાની પહેચાન છે. જરાક શકુંતલા દુષ્યંત કે રામ સીતાના મિલનના વર્ણનો તો વાંચો. ક્યારેક જયદેવના ગીતગોવિંદમાં તો ધુબાકા મારો. આપણા તમામ ક્લાસિકલ ડાન્સ ચહેરા પરના ભાવ સાથે નવેનવરસ કોમ્યુનિકેટ કરે છે.

મોહિનીઅટ્ટમ હોય કે ભારતનાટયમ. આમ મૌન સંકેતોમાં રચાતો પ્રેમરાગ તો ભારતનો વારસો છે. સાયન્સ તો હવે કહે છે કે લવ ઇઝ મોસ્ટલી નોન વર્બલ કોમ્યુનિકેશન. પ્રેમ શબ્દોથી થતો નથી. વર્ણન જરૃર એનું શબ્દોથી થાય છે. પણ પ્રેમ તો આંખો અને ચહેરાના ભાવથી થાય છે. જગત આખામાં હંસી તો ફસી અમસ્તું નથી કહેવાયું.

લાઇન મારવા જેવો ફ્યુઝન શબ્દપ્રયોગ આપણી કોઈ સ્લેંગ ડિક્શનેરી હોય તો એમાં ફ્રેઝ ઓફ ધ જનરેશન બને. જેવી રીતે ખગોળશાસ્ત્રીઓ ધરતી પર કાલ્પનિક અક્ષાંશ- રેખાંશ બનાવે છે, એમ જ કાચા કુંવારા છોકરા- છોકરીઓ એક ઉંમરે આંખોથી એક કાલ્પનિક ધરી રચે છે, એકબીજાના દિલ સાથે. આમાં અભદ્ર છેડતી કે બળાત્કારે સ્પર્શની વાત નથી. પરાણે પ્રીત થાય પણ નહિ.

રોમાન્સમાં સામાનું મન જીતવાનું છે, તન નહીં એ રોયલ રિસ્પેક્ટ પણ હોવું જોઈએ. પણ આંખોથી અક્ષર વગરના લવ લેટર્સ ફોરવર્ડ કરવાની ગુસ્તાખી આવડવી જોઈએ જે સિલેબસનો સબ્જેક્ટ નથી પછી આંખોથી જ એ લખાયા વિનાના પત્ર ખૂલે વંચાય અને હોઠો પરના સ્મિતથી એનો ઉત્તર પણ અપાય! આંખો અને હોઠ વાત કરે પછી શબ્દોએ સ્વૈચ્છિક નિવૃત્તિ લઈ લેવી પડે!

કાશ, આપણી સ્કૂલમાં પૂર્ણ આંતરિક પરાવર્તનના વિજ્ઞાાન અને વિચલનના ગણિત પહેલા રમેશ પારેખની છોકરીના હાથમાંથી પડતા રૃમાલની કવિતાઓ ભણાવાતી હોત! તો વસંત ખાલી ફોરવર્ડ થતા મીમ્સને બદલે હૈયામાં આવી ફાગણના ફાગ રચી નાખત.

અસીમ રાંદેરીની લીલા યાદ છે ને ? જુવાની મહોબ્બતના દમ લઈ રહી છે / જુઓ લીલા કોલેજમાં જઈ રહી છે... અને કોલેજ કરતાં ય પહેલા આવે છે હાઇસ્કૂલ. મોટી પરીક્ષાઓનો ઈ મોસમની જોડાજોડ ફૂટે છે તારુણ્યનું લાવણ્ય! યાને ટીનએજના ફૂલગુલાબી કોટા. દેહમાં ઉઠે છે લાલ લાલ લોહીની ભીંસ આપતી ભરતી.

પછી મોજના તોરા ફૂટે જ્યારે કોઈ મનગમતા પાત્રના દર્શન થાય કેે સહેજ અમસ્તો એને ટચ થઈ જાય કે બસ એ મરક મરક મીઠું મીઠું હશે. આ નેચરલ પ્રોસેસ છે. આવા 'કાંટા લગા' જેવા ઘૂંટાયેલા કેફી અનુભવો ચડતી જવાનીમાં જ થાય એ કુદરતનો કેસૂડાં ખીલવા જેવો જ ક્રમ છે. એ ન થાય તો અપવાદરૃપ એબ્નોર્મલ વ્યક્તિઓ હશે. ગર્ભમાં એરંડિયું પી ગયા હોય એવા મૂંજી સોગિયા. એને લીધે આ નોર્મલ ઘટનાઓ બનતી બંધ નથી થઈ જતી. સ્કૂલ અને કોલેજો માણસે થોડાક હજાર વર્ષોથી બનાવ્યા છે. કપડાં પહેરતાં ય ચંદ મિલેનિયમથી આવડયું છે. પણ આ આકર્ષણનું આક્રમણ તો પૃથ્વી પરના જીવનના ઉદ્ભવ સાથે જોડાયેલું છે.

ફૂલોને ખીલવા અને કોયલના ટહૂકા સાથે મેટિંગ કોલ વણાયેલા છે ભણતર ને ભાષા આજકાલ આવી છે. પણ આ આ ઇશારા, આ લાઇનબાજી, આ મદમસ્ત યૌવનને વનવાસી બનાવી દેતો વાઇલ્ડ અહેસાસ એ બધું તો હતું તો જ માનવજાત આટલા સમય સુધી નવી પેઢીઓ પેદા કરતી રહી! માટે માણસ જાતની ફાલતુ ફિલસૂફીઓનો તો ડૂચો કરીને પ્રકૃતિ ફેંકતી રહી છે.

થોડા થોડા સમયે માણસ જ્યારે ક્રેઝી થાય એવી ગમ્મતભરી ઘટનાઓ જગતમાં બનતી રહે છે. પછી ગંગનમ હોય કે કોલાવારી ડી. સારું જ છે, વરવા વાસ્તવનો ઉકળાટ આમ નીકળે નહિ તો માણસ માત્ર ત્રાસવાદી થઈ જાય પછી ગમે ત્યાં બહાર નીકળીને ભીતરને જલનને વાચા આપવા કશુંક સળગાવવા લાગે! લાગણીઓને દુભાવવાના ઉછાળા કરતા લાગણીઓને વહેવા દેવાના ઉમળકા ઉત્તમ.

પ્રિયાનો પ્રકાશ એટલે જ પથરાતો રહેવો જોઈએ. માણસના કોઠા ટાઢા કરતી મોજમસ્તીનો ડોઝ આપવા. કેલ્શિયમ ઘટે કે વિટામીન બી કોમ્પ્લેક્સ ઘટે એના ઈન્જેકશન લેવાતા હોય સ્વાસ્થ્ય માટે તો આનંદ અને લહેરના આવા મફત પોષણમાં વાંધો શું છે ભલા? કેરલમાં ધાર્મિક સાઠમારીના જ સમાચારો આવે એના કરતા આમ નોર્થ-સાઉથ, આર્ય-દ્રવિડ અંતર પુરાતું રહે એનો તો ઉત્સવ મનાવવો જોઈએ.

હસી ના શકે એવા ગુરુને પગે ના લાગવું, એમ ઓશોએ કહેલું. માણસ જાતને જ પૃથ્વી પર મલકાટનું વરદાન મળ્યું છે. પ્રિયા માધુરીની અદામાં જે સ્માઇલ આપે છે, એ જોઈને પેલા છોકરાની જેમ આપણી ય છાતીમાં સો સો સુરંગોના બ્લાસ્ટ થવા લાગે. બોચિયાવેદિયા બુદ્ધુ બૌદ્ધિકોની આમાં ય અણી નીકળી ગઈ છે. નારાજ બૌદ્ધિકોને આમાં ય ફેમિનિઝમનું ફિતૂર નાખવું છે. કોઈ કહે છે કે આ તો છોકરીનું ઓબ્જેક્ટીફિકેશન છે.

અરે મહિલાઓ અને એમના આવા ભઈલાઓ, હવે આ કુદરતની કરામત છે. તાબડતોબ પૃથ્વી છોડીને ઉપર જઈને સાચા સરનામે એની સામે કકળાટ કરો. અહીં તો શાંતિ! કોઈ વળી કહે છે કે આમ ચેનચાળા કર્યા ને આખો દેશ દીવાનો થઈ ગયો. પણ બૌદ્ધિક વાતો પાછળ કેમ કોઈ ઘેલું નથી થતું? લો બોલો, આ તો એવો સવાલ છે કે વરસાદમાં નહાવા બધા નીકળે છે કે કેરીનો રસ પીવે છે

તો કાદવમાં કેમ નહાતા નથી ને કારેલાનો જ્યુસ કેમ પીતા નથી? બોર થવા કોણ નવરું છે, આટલા બધા ટેન્શન લાઈફ ચૂસી લેતા હોય ત્યારે? અને એવી કેવી સુક્કા બાવળના ઠૂંઠા જેવી બૌદ્ધિકતા કે જે ઉઝરડા જ પાડે. આઈન્સ્ટાઇન કે વિક્ટર હ્યુગો જેવા રસિક બૌદ્ધિકો તો ડાન્સર સાથે અફેર પણ કરતા. બ્રહ્માંડનું અસલી રહસ્ય કે હોકિંગના શબ્દોમાં થિયરી ઓફ એવરીથિંગ તો આ લવ જ છે.
ને લવ તો પછી આવે, પહેલા આવે શાળા-કોલેજજીવનનો ક્રશ.
    
છોકરાએ છોકરીની રોકી જ્યાં સીટ,
છોકરીના હૈયાની ખાલી જગામાં
પછી છોકરો બેસી ગયો ફિટમફીટ,
ગાડીનું પૈડું જ્યાં આંટો ફર્યું ને
ત્યાં તો છોકરી ચડી ગઈ ઝોકે,
ઝાઝાં દિ'ખાલી ના રે'તું રે હૈયું,
એમ છોકરીને હજી કાલે જ દીધું'તું કો'કે!
એકવાર બેસી ગ્યા, હૈયામાં પેસી ગ્યા,
છોડો જગની રે ખોટી ખીટપીટ!
છોકરાના ખભા સિંહાસને છોકરી તો
આજકાલ મૂકે છે માથું,
છોકરીના વાળ મહી નાખીને આંગળા
છોકરાંને ના પૂછો શું થાતું?
સીટથી ચાલુ થયેલી આ વાર્તા તો
આખીય કોલેજમાં છે આજકાલ હિટ,
છોકરાએ છોકરીની રોકી જ્યાં સીટ.

શિક્ષક સાજીદ સય્યદની કવિતાના આ અંશો માણવા જેટલી જુવાની ટકી હોય તો કેક પરની મીણબત્તીઓ ગણવાની જરૃર નથી. પ્રેમધર્મની દીક્ષા લો તો સદાબહાર ચિરયૌવનનું એવરગ્રીન વરદાન મળે છે. અને લવલાઈફ તો દૂરની વાત છે. એમાં તો રેડ રોઝ જેટલા જ રેડ બ્લડ પણ હોય છે. આ તો છે પપી લવ. ટીન ક્રશ. મૂઢતા સામે નિત્ય વિજય પ્રાપ્ત કરતી મુગ્ધતા.

એક ઉંમર હોય છે આ વાયરાઓ પાછળ ફના થવાની. આપણી એ વીતી ગઈ હોય એટલે જેમની આવી હોય ત્યાં કાણ માંડવા ન બેસી જવાય. જસ્ટ ઈમેજીન, પાછળથી ડરામણા ડાઘિયા થઈ જતા કૂતરાં ગલુડિયાં હોય ત્યારે એના પર કેવું વ્હાલ આવે છે? કારણ કે એમાં હોય છે માસૂમિયત. ભોળપણનું પોતાનું એક ગળપણ હોય છે.

બસ, આ મજ્જા મજ્જા જે આવી જાય છે ને, એ ઇનોસન્સનું એસેન્સ છે. મૂળ પ્રશ્ન એ ય છે કે, બે પ્રકારની નવી પેઢી આજકાલ બહુમાતીમાં છે. એક બહુ ઊંચા ને સાવ નીચા વર્ગના એવા છોકરા છોકરીઓ જેમાં કોઈ કોમળતાની કુમાશ નથી રહી. બસ, હાઈસ્પીડ સેક્સની કિક જોઈએ છે. પોએટિક રોમેન્ટિક બધું અઠ્ઠે મારે. આ વર્ગ સમાચારોમાં આંકવાને કારણે મોટો દેખાય છે, પણ ઓટો નથી.

બીજો બહોળો વર્ગ એવા ટીનએજર્સનો છે, જેમને ઈનોસન્ટ ટીનએજ આવતી જ નથી! એક તો રોમેરોમ રોમાંચિત થવાના ગાળામાં જ કરિઅરનું, માર્કસનું, ટકાવારીનું પ્રેશર આવી જાય છે. સમાજની સત્તર ચોવટ ચાલુ થઈ જાય છે. હોમવર્ક અને ડિસીપ્લીનના વધુ પડતા બોજ નીચે શહરી ટીનેજર્સ તો મુગ્ધાવસ્થા માત્ર પડદા પર જ માણવા જેવા રહે છે. રિયલ લાઇફમાં તો જરાક વધુ લડતા ઠાવકા ને ડાહ્યાડમરા બનાવીને જ મા-બાપ, આચાર્યો કે ફેમિલી

ગુરુજીઓ દમ લે છે. માટે ક્રેઝી પાગલપનની જ સર્જરી કરી નાખો ત્યાં મસ્તીભરી શરારતો જીવનમાં રહે નહીં. એટલે એ વાઇરલ વિડીયોમાં શોધવી પડે!અને એથી મહત્વની વાત એ છે કે અગર વાઇરલ ને મોબાઇલે જે જનરેશન મોટી થઈ છે, એમને તો પ્રિયાના નેણ ને હાસ્ય થકી ટાઇમ ટ્રાવેલ કરવાની તક મળી ગઈ છે. યાદ હોય તો ગુજરાતમાં 'છેલ્લો દિવસ' ફિલ્મ માટે પણ આવો જ જબ્બર જુવાળ સર્જાયેલો.

સીધા ઘોડિયામાંથી ઘડપણમાં સરી પડેલા વાયદા વડીલોને આજે ય નથી સમજાતું કે આ ફિલ્મમાં વાર્તા કે સંદેશ નહોતો તો હતું શું? હતું એ જ જે પ્રિયાના વિડીયોમાં છે. જુવાનીની ખટમધુરી અને કૃત્રિમને બદલે એકદમ રિયલાસ્ટિક લાગતી પીપરમિન્ટ જેવી મોમેન્ટસ! સ્કૂલ કોલેજ માત્ર ડિગ્રીઓના જ કારખાનાં બનાવીએ, ત્યારે ભૂલી જઈએ છીએ કે એ યારીદોસ્તીનું પ્લેગ્રાઉન્ડ પહેલા છે.

શું ભણવાનું માત્ર ચોપડીમાં જ છે? ચહેરા વાંચવાની વિદ્યા ન આવડે તો ધરતી પર ધરમધક્કો થશે! અરે, કોઈ પણ જરાક જીવેલા માણસને પૂછો. એની લાઈફનો બેસ્ટ ટાઇમ હશે એણે જે સ્કૂલને કોલેજમાં વીતાવ્યો હશે તે. એ મેમરી જેવી સ્વીટેસ્ટ એન્ડ બેસ્ટમબેસ્ટ લાઇફમાં કોઈ મેમરીઝ નથી હોતી. કારણ કે, આ એવો ગાળો છે જ્યાં હોર્મોન્સ એના પીક પ્રાઇમ ટાઇમમાં હોય છે.

ગમે એટલી દોલતશોહરત કમાઈ લો, એ કેમિકલ ફુવારાની ફૂલ સ્પીડ પાછી નહિ આવે. શરીર પણ એના શ્રેષ્ઠ તબક્કામાં હોય. મનમાં ઓછી આંટીઘૂંટી પડેલી હોય. સંઘર્ષ હજુ તો માતા-પિતા કરતા હોય ને આપણે તો તૈયાર ભાણે જલસા કરવાના હોય. પિકનિકથી પેસ્ટ્રી સુધીના અનુભવો તાજા ને પહેલા અહીં થયા હોય. જે ફર્સ્ટ હોય એની એક જુદી જ લિજ્જત હોય. ચોરેલા ચુંબનો પણ ત્યારે મીઠાં લાગે.

એ ઋતુ એવી હોય જ્યાં ક્લાસમાં કાળા બોર્ડ સામે જોવા કરતા કાપલીઓ બનાવીને ગમતા મિત્રોને આપવામાં વધુ મોજ આવે. જોડે મળીને કાચી કેરી ને આમલીના કાતરા તોડવાના ને એ બીજાને આપવાના. કોઈની નજરોથી અરીસામાં જાત જોઈને શણગાર કરવાના ફંકશન માટે. જ્યારે યુનિફોર્મ પહેરવાનો ન હોય ત્યારે ડ્રેસનું મેચિંગ કોઈ ખાસ પાત્ર સાથે કરવાનું.

સ્ટેજ પર હોઈએ તો ય ઓડિયન્સમાં એક જોડ આંખોના પ્રતિસાદની પ્રતીક્ષા હોય. બેંચ નીચેથી કોઈ સુંવાળી પિંડી પગનો બરછટ અંગૂઠો ભરાવવાનો હોય છે. કોઈક નામ એકલા એકલા બોલવામાં ય ગલોટિયાં ખાવાનું મન થતું હોય. રોજ લોબીમાં ધોળે દહાડે તારામૈત્રક રચાતું હોય. સેવમમરાના ડબ્બાના ભાગનો રાજભોગ ધરાતો હોય.

આફ્ટરઓલ એક ઉંમર હોય છે, ભૂલો કરવાની. રડવાની અને પછી રડયા હોય એના પર હસવાની. જયારે લાઈફ કોમ્પ્લિકેટેડ નથી હોતી. જયારે કોઈને ડબલ સીટ બેસાડવામાં કે એક આઈસ્ક્રીમ ખવડાવવામાં ટ્રીટ ગણાઈ જતી હોય છે. જયારે દોસ્તો જ આપણી દુનિયા હોય છે.

જયારે નવા નવા દુખ પણ પહેલા પરિચયમાં સુખ જેવા લાગે છે. જયારે કોઈના સ્મિત પર ધડકન ચુકાઈ જાય એટલી સંવેદનાઓ આપણામાં ખીલેલી હોય છે. સોલ્જરીમાં પકોડા જ નથી કહેવાતા, ગમતી છોકરી કે ગમતા છોકરાની વાતો ય શેર થતી હોય છે. જે એને નથી કહેવાતું એ સખી-સખા સામે વ્યક્ત થઇ હળવા થવાય છે. જ્યાં હાથ પકડવો એક એચિવમેન્ટ હોય છે.

જ્યાં દુનિયાદારીના કાળોતરા વિષ અડયા નથી હોતા. આપણને આપણી અસલી ઓળખ થઇ હોય એ સમય જતો નથી હોતો. સંઘર્ષ ને પૈસા-પાવર-પ્રેમની ખટપટ જે વજન ફીલિંગ્સનું ફન મુળિયામાં સિંચાઈ ગયું હોય - એને ઉખેડી નથી શકતી. આ ક્રશમાં લવની ડિમાન્ડ કે કમિટમેન્ટના પ્રેશર નથી હોતા. ભૂતકાળની યાદો નહિ પણ ભવિષ્યના સપનાઓ એમાં હોય છે.

એટલે જ એ સપનાની દુનિયાનું રિમાઈન્ડર કોઈ પ્રિયા કરાવે ત્યારે બહુ જ મીઠું લાગે છે અંદરથી. મેચ્યોર થયા પછી ક્રશ ખોવાઈ જતા હોય છે. પણ એ ફીલિંગની ફોરમ હૃદયના કોઈ ખૂણે મઘમઘતી રહે છે. જેના સ્મરણમાત્રથી જીવતરનો થાકોડો ઉતરી જાય છે. ફિલસૂફી બધા માટે નથી પણ આ યાત્રા પડતા-આખડતા પ્રેક્ટિકલ નહિ તો મનમાં બધાએ કરી છે. આ છે અસલી મેજિક સિક્રેટ એની ઈન્સ્ટન્ટ પોપ્યુલારિટીનું.

આ મસ્તી ને માસૂમિયત આજે મોબાઇલ અને ટીવીના સ્ક્રીનમાં અતિરેક આવતા ખોવાતી ને ભૂંસાતી ચાલી છે. બધા ઝટ એડલ્ટ થઈ જાય છે. ભૂખ કરતા વધુ એમની સામે પીરસાઈ જાય છે. હાઈટેક મોબાઇલ ગેમ્સના જમાનામાં આર્ચી કોમિક્સે પણ રીટાયર થવું પડે છે. રિમિક્સ કે જસ્ટ મુહોબ્બત કે બનેગી અપની બાત જેવી સિરિયલ્સ અને મેરા પહેલા પહેલા પ્યાર કે ઈશ્ક વિશ્ક જેવી ફિલ્મો અને ગીતોની મેલોડી પણ ફાસ્ટ દોટમાં ભોલાતી જાય છે. ત્યારે જુના લગભગ જય સાબુની જાહેરાત જેવા પહેલા પ્યાર લાયે જીવન મેં બહારની બધાને કનેક્ટ થાય, બધાની ઉમર ઘટી જાય.

બંધ સેકન્ડોમાં પોતાના ભૂતકાળમાં સરી પડે પોતપોતાના મનગમતા સાથે, બધાને ચંદ્ર શાહની ભાષામાં સોના જેવી છોકરિયુંના રૃપા જેવા કામણ યાદ આવે અને ર.પા.ના શબ્દોમાં ગંજીપાના કાચાં મહેલા જેવા છોકરાઓ યાદ આવે એવું મેઘધનુષ આ લીલા દુકાળમાં ઉતારવા માટે પ્રિયા, તને હગ એન્ડ ફ્લાઇંગ કિસ. થેન્કસ ડાર્લિંગ. ખોવાયેલું ચણીબોર શોધીને હાથમાં રમતું મૂકવા માટે. (શીર્ષક પંક્તિ : ઉદયન ઠક્કર)
ફાસ્ટ ફોરવર્ડ
 


For more update please like on Facebook and follow us on twitter

http://bit.ly/Gujaratsamachar

https://twitter.com/gujratsamachar

 

More Stories:-


Post Your Comment